Strona poświęcona jest autochtonicznym polskim Hucułom mieszkańcom Szeszor w celu  ochrony ich historii przed zapomnieniem.

Strona została utworzona w 66 rocznicę ich wymordowania przez ukraińskich  banderowskich bandytów z Szeszor.

Rzeczypospolita w czasach powstania Szeszor

Szeszory - miejscowość położona na Huculszczyźnie w dolinie rzeki Pistynki dopływu Prutu w Małopolsce Wschodniej w Województwie Stanisławowskim powstała w granicach Królestwa Polskiego i związana była przez setki lat z Polakami Hucułami, aż do bestialskiego ich wymordowania przez nacjonalistów ukraińskich w dniu 31.03.1944 roku. 

    Pierwsze dokumenty o osadzie Szeszory pochodzą z 1427r, gdy  właściciel Szeszor i Pistynia Michał Buczacki h.Abdank otrzymał kwotę 650 grzywien od Króla Polski Władysława Jagiełły. Szeszory zyskały na znaczeniu po wybudowaniu przez Potockich zamku w pierwszej połowie XVII wieku. Zamek spełniał rolę  strażnicy granicznej broniącej mieszkańców przed najazdami tatarskimi i kozackimi oraz miejscowymi bandytami.

II Rzeczypospolita woj. stanisławowskie

     Jeszcze przed powstaniem Szeszor jako niezależnej miejscowości (co zdarzyło się na początku XV wieku w granicach Polski za panowania króla Władysława Jagiełły) za panowania  Kazimierza Wielkiego osiedlała się tam polska szlachta (w tym spolonizowana szlachta rusińska i węgierska), która w założeniu miała bronić tego ważnego wąwozu górskiego nad rzeką Pistynką przed najeźdźcami.  Z czasem ich potomkowie zajmowali się rzemiosłem i mieszali się z napływową ludnością rusińską i  ludnością wołoską przyjmując huculski styl życia. 

   Mieszkający w dorzeczu górnego Dniestru co najmniej od VII wieku  miejscowi  Słowianie Zachodni tzw. Biali Chorwaci (według Nestora przodkowie Lachów tj. Polaków) i Lędzianie ulegli rutenizacji pod wpływem agresji Rusów w XI i XII wieku, a następnie zostali zdominowani demograficznie przez napływowych Słowian Wschodnich uciekających przed Tatarami, przez co oni oraz napływający z południa od połowy XIII wieku Wołosi utracili poczucie odrębnej tożsamości wtapiając się w huculską społeczność Szeszor.

     Czynnikiem sprzyjającym rutenizacji Chorwatów była ich wspólna  ze Słowianami Wschodnimi  narzucona im siłą religia i  aktywność rutenizacyjna kościoła prawosławnego oraz planowa eksterminacja Chorwatów przez Rusów.  Rusowie krwawo podbili Chorwatów i Lędzian napadając w 981 roku na Polskę MieszkaI. Chorwaci wielokrotnie bohatersko, ale i bezskutecznie powstawali przeciw kijowskim okupantom, w tym też brali udział w wyprawie kijowskiej Bolesława Chrobrego. Rutenizacja postępowała w skutek planowej eksterminacji autochtonicznej zachodniosłowiańskiej ludności przez kijowskich najeźdźców - już w XI wieku Jarosław Mądry (podobnie jak zaczął to robić jego ojciec Włodzimierz) masowo wywoził Chorwatów na wschodnią Ruś, aby utracili oni swoją zachodniosłowiańską tożsamość i aby zerwali związki ze swoimi  sąsiednimi zachodniosłowiańskimi bliskimi braćmi Lędzianami (Lachami) oraz z państwem polskim.  

      Do początków  osadnictwa wołoskiego w XIII wieku obecna Huculszczyzna była bardzo słabo zaludniona. Wołosi skolonizowali te górskie tereny i założyli większość obecnych miejscowości na tym terenie oraz nadali nazwy geograficzne górom - niektóre zachowane do dzisiaj. Dowodem na wołoską tj. romańską genezę tej miejscowości jest m.in. sama nazwa "Szeszory", podobnego pochodzenia wołoskiego jest wiele innych nazw miejscowości Huculszczyzny założonych na prawie wołoskim oraz pochodzenia wołoskiego jest sama nazwa całego regionu tj. "Huculszczyzna".

    Polacy mieszkali w Szeszorach wzdłuż jaru Pistynki od wodospadu Mały Huk w dół nurtu Pistynki aż do Pistynia, w szczególności w okolicach zamku oraz kościółka rzymskokatolickiego i drogi do Pistynia, w tej części Szeszor stanowili zdecydowaną większość mieszkańców. W księgach metrykalnych parafii rzymskokatolickiej Pistyń sprzed kilkuset lat można znaleźć liczne nazwiska rodów, które żyły tam od zawsze np.  liczni  Olechowscy, Urbańscy, Hajtałowicze, Bugalscy, Spólniccy, Skoreccy, Dębińscy, Solińscy, Bidzińscy, Romanowscy, Zawalscy, Sitarscy, Kazimierscy, Kluczewscy, Żądziukowie, Czopor, Hlebowiccy, Iwaniccy, Wołoszczukowie, Krassowscy, Jabłońscy, Śliwińscy, Jurkiewiczowie, Trzcińscy, Lewińscy, Piotrowscy, Barańczukowie, Michałowscy, Zając, Czyż,  Koszak, Kawa, Kosteccy, Korbut, Kozłowscy, Skowrońscy, Wierzyccy,  Krzyżanowscy, Jaworscy, Kobylańscy, Rogozińscy i setki innych  nazwisk rodzin Polaków.

Widok na jar Pistynki w Szeszorach od strony Prokurawy

    W przededniu II WS oprócz czysto polskich rodzin w Szeszorach  żyło dużo mieszkańców pochodzących z małżeństw mieszanych polsko-rusińskich, przez co Kartę Polaka mogłaby wówczas otrzymać blisko połowa z 2000 mieszkańców Szeszor.  Według źródeł ukraińskich "w Szeszorach w 1921 roku było 427 budynków, w których żyło 1807 osób, w tej liczbie 892 mężczyzn i 915 kobiet, a wśród nich 906 Rusinów, 788 Polaków, 30 Żydów". Do 1933 roku obie społeczności żyły zgodnie, ale później napływowi aktywiści nacjonaliści ukraińscy podżegali Rusinów do nienawiści, co ostatecznie zakończyło się wymordowaniem Polaków w Szeszorach w dn. 31.03.1944 roku przez banderowskich sąsiadów.